امروز ۳۰دی ماه بود

امروز من فارغ التحصیل شدم........ امروز برای من روز مهمی بود...روزی که فراموشش نخواهم کرد...روزی که آخرین امتحانم رو دادم...چه لحظه عجیبی... نمیدونم این شوق بود که توی دلم احساس میکردم یا اینکه غمگینی پشت سر گذاشتن چهار سال خاطره های جور واجور....نمیدونم چی بود..فقط به درو دیوار دانشکده نگاه کردم و برای لحظه کوتاهی تمام این سالها رو دیدم...شاید این حکایت همیشگی زندگی باشه...داستان ماندن و ماندنو ساختن روزها و لحظه ها با آدم ها و بعد رفتن و رفتن با این  خیال که شاید جایی توی دنیا باشه که همیشه کنار هم باشیم ....ولی فکر میکنم شاید تمام زندگی همینه....و بعدش هیچ...امروز روز مهمی بود حداقل برای کسی که اینجا دوستای زیادی داشت که خاطره های موندنی ازشون داره...نمیدونم باید چی نوشت...فقط دلم برای ای روزا خیلی تنگ میشه ....بیشتر از خیلی...میدونم روزهایی میان که دلم میخواد حتی برای چند ثانیه تمام این آدم ها رو که دوستشون دارم...حتی اونهایی رو که نمیشناسم ...ببینم.... دلم نمیخواد بگم خداحافظ ...اما میگم به امید دیدار تا شاید روزی دوباره همدیگرو ببینیم.....زمان با ما بازی میکنه و ما اینو نمیفهمیم ...زمان مثل برق و باد رد میشه و ما همیشه منتظر اتفاقی هستیم که زندگیمونو عوض کنه...اما زندگی همینه که هست...و مهم ترین اتفاق همین کنار هم بودنه که شاید قدرشو ندونیم ......

                                 ماه میانی زمستان بود

                                   چهار بعد از ظهر

                                      پاره ای برف به دستم دادی

                                   گفتی: همینجا روی نیمکت منتظرم باش

                                     تا برف آب نشده

                                                     بر

                                                      می

                                                            گر

                                                                دم...............!

                                                                                                  (  به امید دیدار)